„Tajemnica to wielka” Ef 5, 32

Mistero Grande

św. Jan Paweł II

Teologia ciała

Spuścizna Jana Pawła II jeszcze długo będzie rezonować w Kościele pobudzając do dogłębnych analiz i różnorodnych inicjatyw. Pozostawiając po sobie tysiące stron będących świadectwem żywego zainteresowania człowiekiem i jego relacją z Bogiem Papież zostawił nam zadanie, aby nie ustawać w wysiłku nie tylko rozwijając teologiczną refleksję ale nade wszystko troszczyć się o rozwój naszej osobistej relacji z Jezusem. Rozważania o naturze miłości mężczyzny i kobiety, które powstawały jeszcze kiedy był biskupem Krakowa, stanowią jeden z ważniejszych elementów jego nauczania. Seria stu trzydziestu katechez środowych, które wygłosił od 1979 do 1984 roku zawierają wskazówki dla wszystkich małżonków w ich drodze do świętości.
„Jedno z wielkich doktrynalnych dzieł pontyfikatu Jana Pawłą II jest owocem jego wieloletniej refleksji nad istotą ludzkiej miłości, przez analizę w której odsłaniał istotę samego człowieka – osoby: mężczyzny i kobiety, jako kogoś, kto ostatecznie nie może pozostać sobą, jeśli nie daruje – aktami rozumnej wolności – sam siebie drugiej osobie” (z podsumowania Cezarego Rittera, Mężczyzną i kobietą stworzył ich, s. 399).
Wielu z nas przeżywało silne emocje najpierw będąc świadkami wyboru Papieża – Polaka a później podczas każdej pielgrzymki do Polski. Jego śmierć wstrząsnęła nie tylko wierzącymi ale ludźmi na całym świecie, którzy podziwiali go jako człowieka walczącego o sprawiedliwość i pokój. Jednak nauczanie papieskie, napisane przez niego książki i encykliki zostawiamy teologom i katechetom przekonując samych siebie, że są zbyt trudne i wymagające aby je zrozumieć a co dopiero wcielać w życie.
Mistero Grande przychodzi nam wszystkim z pomocą. To wspólnota, której rdzeniem jest nauczanie papieskie o małżeństwie i rodzinie. Wieloletnia lektura jego dzieł, pogłębiona refleksja jego nauczania i praca z rodzinami zaowocowały rekolekcjami, które przybliżają Boży pomysł na miłość i dają narzędzia do rąk małżonków aby ich codzienność była przepełniona szczęściem. Duch Święty wylany na nas w dniu zaślubin uzdalnia nas do ciągłęgo dawania siebie a żywa relacja z Jezusem – Oblubieńcem przemienia codzienny mozół w piękną przygodę wzrastania w świętości.